Als de leden van 50PLUS en de kiezers het willen, gaat Wilma Schrover na 15 maart 2017 de Tweede Kamer in om mee te helpen Nederland echt sterker en socialer te maken.

“Niet vanuit een one-issuepartij, zoals 50PLUS vaak ten onrechte wordt genoemd, maar vanuit een partij die oog heeft voor alle groeperingen in de samenleving: jong maar ook oud. Een partij die bestaat uit mensen die veel ervaring meebrengen maar als vijftigplussers kansarm zijn waar het de gevestigde politieke partijen betreft”, zo laat zij weten.

Wilma Schrover staat op een verkiesbare achtste plaats op de concept-kandidatenlijst van 50PLUS. In de algemene ledenvergadering van 10 december stellen de leden de kandidatenlijst definitief vast. Als directeur van een grote seniorenvereniging (KBO-Brabant, 130.000 leden) weet Schrover zich vertrouwd met veel dossiers die politiek spelen. Ze heeft ruim dertig jaar ervaring als belangenbehartiger, vaak dicht op de politiek. Als politicoloog boeit het politieke proces haar sterk.

Terecht protest van ouderen

Volgens Wima Schrover is de Tweede Kamer qua leeftijd al lang geen representatieve afspiegeling van de samenleving meer en is dat te merken aan het gevoerde beleid. Ze zegt in dit verband: “Sinds het begin van de financieel-economische crisis in 2008 zijn in het bijzonder ouderen geconfronteerd met een stapeling van bezuinigingsmaatregelen. Hun terechte protest vindt nauwelijks weerklank in een klimaat waarin ze door politiek en media onterecht zijn geframed als een vitale, welgestelde, zeurende en egoïstische generatie. Meer en luider protesteren lijkt het ongenuanceerde beeld slechts te versterken en de generatiekloof te vergroten. Een onnatuurlijke kloof, want elke ouder is zich ervan bewust dat een navelstreng slechts fysiek wordt doorgeknipt na de geboorte. Verbondenheid met kinderen en kleinkinderen houdt zelden op. “

Beneden alle peil

Twee weken na de bekendmaking van de kandidatenlijst vraagt ze zich af waar ze aan begonnen is. Haar hartenkreet is in deze:

“De frontliners van 50PLUS hebben aan belangstelling van de media geen gebrek gehad. Léonie Sazias is trending topic op Twitter, waar men veel oog heeft voor haar looks en minder voor haar aantoonbaar inhoudelijke kwaliteiten. Corrie van Brenk, de meest integere vakbondsvrouw die ik ken, is breed beschimpt voor een uit zijn verband getrokken verwijzing naar een analyse van een econoom die onze toegenomen levensverwachting in twijfel trekt. Maar de uitzending van Pauw op 18 november. sloeg alles. Natuurlijk hebben we ons intern afgevraagd of we de uitnodiging om over het succes van 50PLUS te komen praten wel moesten aannemen. Dat deze talkshow meer op heeft met de gevestigde orde en liever politici als Asscher, Samsom, Klaver of Pechtold aan tafel heeft, wisten wij ook wel. Toch gaven we Pauw het voordeel van de twijfel. Onterecht, zou reeds in de eerste minuten van de uitzending blijken. De wijze waarop presentator Jeroen Pauw meende te moeten uithalen naar lijsttrekker Henk Krol was beneden alle peil en had met journalistiek niets te maken. Pauw ging zo doorzichtig en vergaand over de schreef, dat hij in zijn eigen zwaard viel; de negatieve reacties over zijn optreden in de social media zijn weinig vleiend. Kijkers doorzien dergelijke karaktermoordaanslagen, ook degenen die wellicht niets op hebben met de lijsttrekker en/of de partij waar de aanslag op gericht was.”

Wilma Schrover heeft zich afgevraagd of ze zelf bestand zal zijn ‘tegen journalisten die zo op de persoon spelen in plaats van op de bal’. “Wil ik wel de politiek in als daar kennelijk ook ‘kooigevechten’ bij horen zoals Jeroen Pauw die maakt van zijn gelijknamige talkshow? Wil ik me die vechtsport überhaupt eigen maken, terwijl die zo afleidt van waar het werkelijk om zou moeten gaan? Kan en mag ik dicht bij mezelf blijven? Ben ik in staat de redenen voor ogen te houden waarom ik mijn inspirerende baan bij een prachtige club opgeef voor de onzekerheid van de politiek? Wil ik mijn kop wel zo ver boven het maaiveld uitsteken, nu ik van nabij zie hoe vlijmscherp de messen en hoe bot de bijlen zijn waarmee we als nieuwkomers worden opgewacht? Waarom doe ik dit mezelf ook alweer aan?”

Verbloemende termen

 

Haar antwoord op de vragen die ze zich zelf stelde: “Omdat ik wil proberen evenwichtig beleid voor álle Nederlanders te maken; omdat ik verbloemende termen voor afbraakbeleid (maatwerk, zorg voor toekomstige generaties, participatiesamenleving, zelfredzaamheid, etc.) wil ontkrachten en er sociaal beleid voor in de plaats (terug) wil hebben; omdat ik ervoor blijf strijden dat ook toekomstige generaties kunnen rekenen op een goed pensioen; omdat het neoliberale pad van privatisering, marktwerking, individualisering en globalisering voor veel mensen eenzaam en doodlopend is gebleken; omdat ik als vijftigplusser nog weet dat er ook andere paden zijn, ik zie ze dagelijks in onze seniorenvereniging waar vele ouderen zich met hart en ziel voor anderen inzetten. Ik gun ons allen een samenleving waarin solidariteit het niet onderhandelbare kompas is.”

© 2 december 2016   (Foto Ivo Hutten)