Europa vlag Foto MPD01605 Flickr

Nederland moet niet aarzelen met de vuist op tafel te slaan in Brussel als de Europese Unie een richting in dreigt te slaan die niet de juiste is. Dat advies gaf 50PLUS-Kamerlid Martin van Rooijen deze week aan minister Dijsselbloem.

“Het moet gezegd worden: Jeroen Dijsselbloem heeft in zijn rol als voorzitter van de Eurogroep voortreffelijk werk verricht en doet dat nog”, zei Martin van Rooijen tijdens een algemeen overleg over de Eurogroep/Ecofin. Over het beleid dat Dijsselbloem en het PvdA/VVD-kabinet op nationaal niveau hebben gevoerd, is 50PLUS zoals bekend helemaal níet tevreden.

Martin waarschuwde voor het gevaar van een herlevende Frans-Duitse as na de verkiezingen in Duitsland. Nederland wil immers een Europa dat zich concentreert op kerntaken. Niet meer Europa, maar wel een beter Europa. Frankrijk en Duitsland bewegen – zo is telkens weer gebleken in de recente Europese geschiedenis – vaak de andere kant op als ze heel innig samenwerken.

► De ideeën van Juncker zijn wat 50PLUS betreft niet aan de orde 

Jean-Claude Juncker, voorzitter van de Europese Commissie, pleitte deze week in zijn ‘State of the Union’ voor veel nauwere samenwerking binnen Europa, voor een echte Europese president en een Europese minister van Financiën, voor uitbreiding van zowel de Schengenzone met landen als Roemenië en Bulgarije, voor uitbreiding van de eurozone en voor een verdere uitbreiding van de EU met Balkanlanden als Servië. Vergezichten zoals die van Juncker zijn wat 50PLUS betreft helemaal niet aan de orde!

► ‘Het beleid van de ECB lijkt steeds meer
op één grote concessie aan lidstaten die het allemaal wel prima vinden’

Van Rooijen vindt het onaanvaardbaar dat er in Europa nog altijd met twee maten wordt gemeten als het om de overheidsfinanciën gaat. In 2012 ontsnapte Nederland ternauwernood aan een boete van de Europese Commissie. Nederland wist het begrotingstekort toen al snel weer onder de 3 procent te krijgen. Andere lidstaten slagen er echter wel steeds in om extra tijd, ruimte en concessies af te dwingen als het om de houdbaarheid van hun tekorten gaat. “En ook het beleid van de Europese Centrale Bank (ECB) lijkt steeds meer op één grote concessie aan lidstaten die het allemaal wel prima vinden”, stelt Van Rooijen. “Mede door dat ECB-beleid en de kunstmatig lage rente die de ECB veroorzaakt komen Nederlandse pensioenfondsen in de problemen.” •

 

► De volledige inbreng van Martin van Rooijen tijdens het overleg met minister Dijsselbloem: 
 
“Als het formatiekwartet er niet in slaagt snel af te ronden dan wordt dit niet de laatste keer dat wij met deze minister debatteren over de onderwerpen die we vandaag bespreken. Mijn fractie is blij dat de minister als voorzitter van de eurogroep zijn karwei mag afmaken, mag afronden. En het moet gezegd worden: hij heeft in deze rol voortreffelijk werk verricht en doet dat nog.

Dan nu ter zake. Wij zijn verheugd om te horen dat er in 2018 een evaluatie gepland staat van het gebruik van het instrument preventieve herkapitalisatie en dat in het kader van een evaluatie van de BRRD in 2018. Waarom pas in 2018 zo vragen wij? Waarom kan dat niet nu al, in het najaar. Is het nu te brisant, wegens de verkiezingen in Italië in het voorjaar, zo vragen wij. Ook komt er een post mortem-analyse met bestudering van de bankcasussen. Wanneer komt die analyse? Ook pas in 2018? Kan de minister toezeggen dat in de beide evaluaties ook de rol van de politiek in de desbetreffende lidstaten kritisch in ogenschouw wordt genomen?
Er moet wat mijn fractie betreft nog meer werk verzet worden in het kader van het grondig afronden van de bankenunie. Vindt de Minister de BRRD al ver genoeg gaan? Is de rol van het SRM voldoende ingebed en beschikt het SRM over voldoende middelen om haar rol waar te maken. En vooral: Moeten we niet veel meer tempo maken bij het harmoniseren van nationale insolventieprocedures. Kan de minister hier nader op ingaan? Dat is toch een harde noodzaak?

De Eurogroep is tevens bezig een systeem te ontwerpen om te benchmarken en peer reviews mogelijk te maken op het gebied van non-performing loans (NPL’s). Maar waarom komt de Eurogroep daar pas volgend jaar op terug? Als benchmarken nog moet gebeuren, wat zegt dat dan over de vergelijkende cijfers die we in de afgelopen jaren hebben gezien t.a.v. NPL’s? De ECB benadrukte dat het niveau van de NPL’s nog altijd hoog is. En dat onder de omstandigheid van extreem lage rentestanden. Beschikt de Minister over indicaties van de ontwikkeling van NPL’s in het geval van rentestijgingen? En zo nee wordt daar aan gewerkt? Wij vragen tevens wat er nog meer moet gebeuren aan concrete actie, niet alleen plannen.
 
Ik lees verder in het verslag dat er ook al gesproken is over de verdieping van de economische en monetaire unie en het belang van convergentie. Over het algemeen kunnen wij de inzet ondersteunen mits er wordt gehandeld vanuit een visie op kerntaken en niet vanuit een visie van een “ever closer union”. En daar zijn wij niet zo zeker van Voorzitter. De woorden van de heer Juncker in zijn “State of the Union” hedenmiddag wijzen wederom op één-richtingsverkeer. Van bezinning op kerntaken horen en merken we vrijwel niets. De Frans Duitse – as herleeft maar dat was ook de as die in 2003 de 3%-EMU-norm pardoes in de prullenmand gooide. Voor mij het bewijs dat vooral de grote landen deze 3% niet serieus nemen als het hun niet uitkomt. Frankrijk lapt de norm sedertdien consequent aan zijn laars. Het tekort is nu nog 3,5% en ook de 100% staatsschuld van Frankrijk tart elke beschrijving: die overtreft verre de EMU norm van 60%. En wat was ook alweer de regel als de schuld hoger is dan 60%? Ik citeer: ‘In case of having a debt level above 60% it should each year decline with a satisfactory pace towards a level below’.

Frankrijk heeft kennelijk een flinke stapel jokers gekregen in dit kaartspel. Het wekt steeds meer de indruk van een dodelijke omhelzing, een softe vorm van appeasement politiek waarbij we langzaam ergens in worden gerommeld. Niet omdat de intenties van de Nederlandse regering slecht zijn maar omdat we enerzijds te klein zijn en anderzijds te vervlochten zijn geraakt om met de vuist op tafel te kunnen slaan. Maar doe dat alstublieft wel, zo geef ik de Minister mee, want er staat te veel op het spel.

President Macron heeft recent een Franse steen in de eurovijver gegooid: hij wil een Eurozone Minister van Financiën, een Eurozonebegroting en een Europees Monetair Fonds in plaats van, of misschien zelfs wel als aanvulling op, het Europees Stabiliteits Mechanisme. U kunt er vanuit gaan dat wij ons daartegen zullen verzetten. Een extra Europese bestuurslaag inclusief een begroting wil 50PLUS absoluut niet.
Macron wacht een heroïsche taak, waarbij hij zeker steun verdient maar alleen voor goede plannen, niet voor concessies die we enkel doen omdat we liever buigen dan barsten. 

Tevens zie ik dat is er ook gesproken over de stabiliteit op de lange termijn en de verschillende voorstellen in het reflectiepaper met betrekking tot macro-schokabsorptie in individuele lidstaten en de gehele Eurozone.
Laten we eerlijk zijn, een paar jaar negatieve groei in enkele grote lidstaten zoals Italië en Frankrijk en de eurocrisis is back with a vengeance. Ik neem dan aan dat de andere Eurolanden voor wie de schade van het monetair beleid harder oploopt dan de voordelen, de zondaars het vuur aan de schenen leggen in de eurogroep en de Ecofin-raad. Is dat ook echt zo? De sfeer mag goed zijn maar niet gemoedelijk, want terwijl u vergadert bloeden de pensioenen en het spaargeld van de Nederlanders.

De ECB trekt zelf overigens nog geen conclusie uit het feit dat deflatie uit zicht is getuige de persconferentie van vorige donderdag. Opmerkelijk en schokkend was de opmerking van Draghi dat na het stoppen van het opkoopprogramma de korte rente nog geruime tijd negatief of 0 zal zijn, zoals nu het geval is. De deelnemers en gepensioneerden in Nederland blijven de klos bij Draghi, maar dat zal hem een zorg zijn. 50PLUS wil dat de ECB stopt met haar extreme monetaire beleid en de bijbehorende rentemanipulatie die desastreuze gevolgen heeft voor de pensioenen van jong en oud en voor de spaarders. Daar kan deze minister niets aan doen behalve 1 ding: zwakke eurolanden aanspreken op hun verantwoordelijkheden en de gemaakte afspraken. Wij wensen hem daarbij alle succes toe.”

© 13 september 2017