Cailin en Charlie plus Corrie 960 bij 680

Charlie Loos (67) en Cailin Kuit (49) hebben veel gemeen. Ze zijn allebei gehandicapt. Charlie heeft sinds kort een AOW-uitkering na jarenlang in de bijstand te hebben gezeten. Cailin moet het met nog minder, een Wajong-uitkering, zien te rooien. Allebei zeggen ze, na het betalen van alle vaste lasten, maar zo'n 30 euro per week over te houden om van te eten en te drinken.

Nog een overeenkomst: het zijn intelligente en zeer strijdbare dames. Charlie en Cailin zijn allebei al sinds 2011 lid van de actiegroep 'Terug naar de Bossen'. Die actiegroep werd in 2011 opgericht door een aantal chronisch zieken en gehandicapten om te strijden tegen de bezuinigingen op de zorg en met name tegen het voornemen van het kabinet Rutte-1 om het PGB-systeem (Persoonsgebonden budget) af te schaffen.

'Terug naar de Bossen'

De naam 'Terug naar de Bossen' behoeft wellicht uitleg. "Vroeger werden gehandicapten en chronisch zieken vaak weggestopt in instituten ver weg, vaak ergens in de bossen", legt Charlie uit. "We willen voorkomen dat we weer terug de bossen worden ingestuurd, want we willen deel uit blijven maken van de maatschappij",  vult Cailin aan. Terug naar de bossen is overigens partij neutraal.

Cailin, Charlie en hun collega-actievoerders zijn regelmatig te vinden op en rond het Binnenhof. Niet vreemd, want gehandicapten en chronisch zieken hebben de afgelopen jaren al heel wat bezuinigingen en lastenverzwaringen over zich heen gekregen. Zo werd de WTCG (Wet Tegemoetkoming Chronisch zieken en gehandicapten) afgeschaft en verdween ook de compensatie voor het eigen risico in de ziektekosten. En ook de Sociale Werkvoorziening ging drastisch op de schop. Gehandicapten moeten zoveel mogelijk in het 'normale' bedrijfsleven aan de slag, zo is het beleid al jaren. Dat daar weinig van terecht komt, is duidelijk. 'Ik ben een keer gevraagd voor een sollicitatiegesprek. Toen ik vroeg of er ook faciliteiten waren voor mensen met een rolstoel, was het gesprek meteen afgelopen", vertelt ervaringsdeskundige Cailin.

'Je moet voor alles knokken'

Het gesprek dat we met Cailin en Charlie voeren, is confronterend. Het leven van chronisch zieken en gehandicapten is er de afgelopen jaren door bezuinigingen en door de decentralisatie van zorgtaken naar de gemeentes niet beter of gemakkelijker op geworden, zo blijkt uit tal van anekdotes. Zo kreeg Charlie 'een muts van de gemeente' aan de lijn, die vroeg waar ze een traplift voor nodig had. "Wat denk je zelf?" was haar snedige antwoord. Maar het is helemaal niet zeker dat ze hem krijgt.
“Je krijgt overigens alle hulpmiddelen van de gemeente in bruikleen. Bij PGB moet je te veel zelf betalen." zegt Charlie met aanvulling van Cailin: "Dus dat mensen met een handicap alles zomaar krijgen is een fabeltje. Je moet voor alles knokken".

Charlie heeft sinds kort AOW. Op papier een vooruitgang van zo'n 100 euro per maand vergeleken met de bijstandsuitkering die ze had. In de praktijk scheelt het veel minder omdat ze nu zelf voor een aantal kosten opdraait, zoals o.a. hydrotherapie (fysiotherapie in het water). "Dat is heel goed en belangrijk voor me, dus dat betaal ik dan maar uit eigen zak", legt Charlie uit.

Ze moeten allebei eten en drinken van zo'n 30 euro per week. Dat lukt Charlie 'dankzij de Lidl' waar ze verse producten zoals brood, groenten, fruit en melkproducten haalt. Maar ze heeft geen enkele reserve. Sparen voor tegenvallers is er niet bij. Laatst ging haar rollator stuk in de taxibus. "Een nieuwe kost 165 euro. Pakweg net zoveel als ik in zes weken uitgeef aan eten."
Charlie: "Als volgend jaar echt de heffingskortingen van de inkomstenbelasting vervallen heb ik een probleem, want van AOW wordt geen loonbelasting ingehouden."

Wajong fors verlaagd

Het einde van de bezuinigingen en lastenverzwaringen voor chronisch zieken, bijstandstrekkers en gehandicapten is helaas nog niet in zicht. Zo wil het kabinet volgend jaar de Wajong-uitkering verlagen van 75 naar 70 procent van het wettelijk minimumloon. En als het aan de VVD ligt, krijgen mensen met een bijstandsuitkering in de toekomst geen vakantiegeld meer. Voor veel mensen in de bijstand is dat vakantiegeld precies wat ze nodig hebben om nog enigszins rond te kunnen komen. Wat als ze straks nog minder krijgen? Cailin: "Ik zei laatst tegen iemand van de gemeente dat ze dan binnenkort geen last meer van me hebben. Dan blijft er helemaal geen cent meer over om van te eten en dan ben ik binnen een jaar 'Kassie wijlen'."

Dit is deel 2 uit de serie ‘Vertel uw verhaal’, over hoe mensen overleven in het Nederland van nu
Lees hier deel 1

© 17 oktober 2017